|
Γράφει ο/η Ευστάθιος Απριλίου
|
|
25.02.07 |
 Προσπαθώντας νὰ βρῶ ἕνα καλὸ θέμα γιὰ νὰ ἀρχίσω , ἐν πρώτοις σκέφθηκα θέματα ἐπικαιρότητας ὅπως ἡ ἀνεργία , ἡ παιδεία, ἡ οἰκονομία καὶ γενικῶς ὅλη αὐτὴ ἡ κακοδαιμονία , πού μας ταλαιπωρεῖ χρόνια τώρα.Ποιὰ ὅμως εἶναι ἡ ρίζα τοῦ κακοῦ, ποιὰ εἶναι ἡ πηγὴ τῶν δεινῶν μας;Μήπως μας ἀρέσει νὰ παραπονούμαστε καὶ νὰ γκρινιάζουμε, ἀλλὰ δύσκολα καὶ σπανίως κάνουμε τὴν κυκλωτικὴ σκέψι πῶς ἡ πηγὴ τῶν δεινῶν μας εἶναι ὁ ἴδιος μας ὁ ἐαυτός;
 Ὁ ἴδιος ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος ,ὁ Κατακτητὴς τῆς οἰκουμένης ἔλεγε πὼς ὁ μεγαλύτερος ἐχθρός του ἦταν ὁ ἴδιος του ὁ εὐατός. Εἶναι ἀληθὲς ὅτι τὸ «γνώθι σεαυτόν» δύσκολα κατακτᾶται. Αὐτὸ συμβαίνει ἐπειδὴ ὁ νοῦς μας δὲν ἔχει ἐκπαιδευθεῖ στὸ σκέπτεσθαι. Προσέξατε ὅτι οἱ σκέψεις μας εἶναι περισσότερες ἀπὸ τὶς ἀναπνοές μας; Πῶς θὰ ἐλέγξουμε ὅλο αὐτὸν τὸν ὄγκο σκέψεων ποὺ πλημμυρίζει ἀδιάκοπα τὸν νοῦ μας, ποὺ σημειωτέον ἐτυμολογεῖται ἐκ τοῦ ρήματος νέω-νῶ ποὺ σημαίνει πλέω, κολυμπῶ, ταξιδεύω δηλαδή. Δὲν θὰ ἀπαντήσω, ἁπλῶς θέτω τὸ ἐρώτημα. Αὐτὸ εἶναι ἕνα ἄλλο μεγάλο θέμα, τὸ γεγονὸς δηλαδὴ ὅτι ἔχουμε πάψει νὰ θέτουμε ἐρωτήματα. Αὐτὸ τὸ κλασσικὸ ἐρώτημα «γιατί;» ποῦ συνήθως μόνο στὰ μικρὰ παιδιὰ ἀπαντᾶται, ἂν τὸ εἴχαμε ποιὸ συχνὰ στὰ χείλη μας, ἴσως νὰ μᾶς ἔβγαζε ἀπὸ μεγάλες περιπέτειες. Ἐὰν δηλαδὴ δὲν ἤμασταν τόσο εὔπιστοι καὶ παθητικοὶ ἀποδέκτες σίγουρα θὰ μᾶς ἀντιμετώπιζαν κάποιοι τελείως διαφορετικά. Γιατί νὰ δεχόμαστε ὡς θέσφατα πράγματα καὶ καταστάσεις ποὺ ξέρουμε πολὺ καλὰ ὅτι μας ἀδικοῦν καὶ μᾶς ζημιώνουν εἴτε ὡς ἄτομα εἴτε ὡς κοινωνικὸ σύνολο; Γιὰ ὅλα αὐτά, ἕνα φάρμακο ἔχω νὰ προτείνω, τὴν γνώση.Γιὰ παράδειγμα πῶς θὰ ἀντισταθοῦμε στὴν ὀνομασία τῶν Σκοπῖων ὡς Μακεδονία ἂν δὲν ἔχουμε τὴν ἀκλόνητη πεποίθηση ποῦ πηγάζει ἀπὸ τὴν γνώση τῆς ἱστορίας ὅτι μόνον ἡ Ἑλλὰς δικαιοῦται νὰ χρησιμοποιῆ αὐτὸ τὸ ὄνομα; Πῶς θὰ ἀντισταθοῦμε στὴν διχοτόμηση τοῦ Αἰγαίου, ποὺ μέχρι πρὶν λίγα χρόνια καὶ στὶς δυὸ πλευρὲς τοῦ ὁμιλοῦσαν ἑλληνικὰ καὶ ζοῦσαν οἱ γονεῖς καὶ οἱ παποῦδες μας; Πῶς θὰ ἀντισταθοῦμε στὰ ἀσύστολα ψεύδη τῶν πολιτικῶν μας ; Τί θὰ διδάξουμε στὰ παιδιά μας ἐμεῖς, γιατί καὶ ἡ ἐκπαίδευση ἔχει φθαρεῖ καὶ προσφέρει ἁπλὴ μάθηση καὶ ὄχι γνώση καὶ παιδεία. Βλέπετε τί γίνετε μὲ τὸ περίφημο βιβλίο ἱστορίας τῆς ἕκτης δημοτικοῦ. Καὶ ἐπιτέλους πὼς θὰ ἀξιοποιήσουμε τὴν μοναδικὴ καὶ ἀνεπανάληπτη πολιτιστική μας κληρονομιά; Κάντε ἕνα πείραμα, προσπαθῆστε νὰ κλείσετε ἔστω καὶ γιὰ μία ἡμέρα τὴν τηλεόραση ἢ τὸν ὑπολογιστή σας καὶ δοκιμάστε νὰ διαβάσετε. Ἂς μὴν ἀφήνουμε νὰ μᾶς χαρακτηρίζουν καναπεδόσαυρους. Φτάνουν τὰ λόγια καὶ οἱ θεωρίες, ἂς περάσουμε ἐπιτέλους στὴν πράξη. Ἀνάμεσα στὰ ἄλλα ἔχουμε λένε καὶ μία καινούρια ἐξάρτηση, αὐτὴ τῶν κινητῶν τηλεφώνων. Ἀπίστευτα πράγματα. Ἔλεγε κάποτε ἕνας φίλος, ὅτι μόνον ὅταν ἀρχίσει νὰ πονάει ἡ τσέπη μας πραγματικά, τότε θὰ ἀρχίσουμε νὰ ὑψώνουμε τὴ φωνὴ καὶ τὸ ἀναστημά μας. Εἶναι μήπως κοντὰ αὐτὴ ἡ ὥρα; Γιατί ἄραγε νὰ τὰ ἀφήνουμε ὅλα γιὰ τὴν τελευταία στιγμή; Καὶ ὅταν ἔρθη θὰ εἶναι ἀρκετή;Θὰ ἤθελα τέλος νὰ μοιραστῶ μαζί σας κάτι ποὺ πολὺ πρόσφατα διάβασα καὶ μοῦ ἄρεσε πολύ. Πρόκειται γιὰ μία ἐξίσωση ποὺ λέει ὅτι, θέληση καὶ Δύναμη ἴσον προσπάθεια καὶ Ἀποτέλεσμα. Ὅταν ἐμεῖς βάζουμε τὴν θέληση καὶ τὴν προσπάθεια τότε ὁ Θεὸς δίδει τὴν Δύναμη καὶ τὸ Ἀποτέλεσμα. Ἂς τὸ σκεφτοῦμε λίγο, γιατί νομίζω ὅτι ἀξίζει τὸν κόπο.- Εὐστάθιος Ἀπριλίου |
Αρθρα-Σχόλια 
